Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006

012. Συνταγή για μεταφυσικό απεριτίφ



Το ιριδίζον μαύρο ζουμί είχε μόλις αρχίσει να κοχλάζει όταν κατέφτασε λαχανιασμένος ο φτερωτός. «Ακόμα δεν σερβιρίστηκε το ποτόν; Και δεν πρόλαβα να σιδερώσω τη μπέρτα μου...» μουρμούρισε πίσω από τη μασέλα του. Οι αθάνατοι γιατροί του μέλλοντός μας προσευχόντουσαν μπροστά στο τσουκάλι. Κάποιος είπε «φυλάξτε τη συνταγή, θα μας ξαναχρειαστεί» και άρχισε να σερβίρει σε μικρά ρακοπότηρα. «Μήπως να πιω ένα διπλό;» ρώτησε ο φτερωτός σκουπίζοντας τα χείλη με την κόκκινη γραβάτα του, «ένα και πολύ σου πάει, εσύ έπεσες μικρός στο τσουκάλι» του απάντησαν, και η τελετή τελείωσε με ένα κουδούνισμα: καλούσαν έναν έναν τους δημάρχους να αναλάβουν δράση στα θυρωρεία των πολυκατοικιών τους.
(από το βιβλίο "Απεριτίφ με βδέλλες Καρπαθίων")


011. Συνταγή: Β' όροφος με το αίμα του

Παίρνετε ένα δεύτερο όροφο διαμπερή με μπαλκόνι στον ακάλυπτο. Τον φέρνετε τούμπα, ώστε το ταβάνι να έρθει στο πάτωμα και τούμπαλιν. Τον ψήνετε σε χαμηλή φωτιά σκεπασμένο με σίτα. Κατόπιν, ρίχνετε δυο λουβιά σκόρδο και πασπαλίζετε με τριμμένο μοσχοκάρυδο. Προσοχή στη κρεβατοκάμαρα, να έχει διπλό κρεβάτι με πάπλωμα, αλλιώς θα κόψει η σάλτσα.
(από το μαγειρείο "η καλή καρδιά")

010. Συνταγή: Α' όροφος λεμονάτος


Παίρνετε έναν πρώτο όροφο με μπαλκόνι χωρίς κάγκελα και τον ανακατεύετε με μια βυζαντινή εικόνα ψιλοκομμένη. Προσθέτετε κάγκελα κατά βούληση, αρκεί να είναι περασμένα με μίνιο για να μη σκουριάσουν. Τοποθετείτε σε κατσαρόλα ρηχή με χοντρό πάτο. Βράζετε επί τρεις ώρες. Μόλις κατεβάσετε από τη φωτιά, προσθέτετε άφθονο λεμόνι και σκεπάζετε με τουλπάνι λευκό. Τρώγεται ζεστός και ξινός.
(από το σημειωματάριο του καλού ορθογράφου)


009. Συνταγή: Ισόγειο καπνιστό



Παίρνετε ένα ισόγειο ακατοίκητο και το βάζετε στο γκριλ. Μόλις ροδοκοκκινίσει του αλλάζετε τα φώτα και τη σχάρα. Προσθέτετε δυο χαλασμένες καρδιές για να πάρει επιπλέον χρώμα. Το τρώτε ζεστό, εκτός αν θέλετε να το πετάξετε από τη χαρά σας, πράγμα όχι και τόσο πιθανό γιατί κάνατε τόσο κόπο να το μαγειρέψετε!

(από το συνταγολόγιο του Πάσχα)



Σάββατο, Οκτωβρίου 21, 2006

008. Συνταγή: Υπόγειο γιαχνί



Παίρνετε ένα κόκκινο υπόγειο, το γυρίζετε σα γάντι -το μέσα έξω- και το στίβετε καλά να φύγει όλη η μπογιά. Κατόπιν, σφουγγαρίζετε το δάπεδο από τα αίματα. Αν δεν το καταλάβατε, μόλις δολοφονήσατε ένα κύκνο.
Τον βράζετε σε χαμηλή φωτιά και σε πέντε ώρες, αφού κρυώσει λίγο, τον τρώτε. Προσοχή, μη καθίσει κανα φτερό στο λαιμό, ε

(από το βιβλίο μαγειρικής του φαροφύλακα)

Πέμπτη, Οκτωβρίου 19, 2006

007. τι έκανα όταν γνώρισα καλά τον εαυτό μου -από μέσα



Αποφάσισα να βρω ποια είμαι. Μίκρυνα τον εαυτό μου τόσο πολύ που κατάφερα να τον καταπιώ και να τον ταξιδέψω μέσα στο σώμα μου. Πρώτα επισκέφτηκα το μυαλό, όπου βρήκα τρία πουλάκια να κάθονται. Γάργαρα νερά κυλούσαν, όλα ένα γύρω ήταν γαλάζια και το μυαλό μου έκανε νάζια. Αυτό το λένε φαντασία οι απέξω. Σιγά σιγά, άρχισα να κατεβαίνω προς τα κάτω.
Με κινήσεις σαν της σβούρας ή όπως ο σκιέρ στο σλάλομ, πέρασα από μάτια, μύτη κι αυτιά, πολύ βιαστικά, αλλά όχι και τόσο ώστε να διαπιστώσω ότι όλα δούλευαν ρολόι. Η μύτη μου μονάχα δεν με πήρε μυρωδιά, αν και φορούσα τα παλιά μου τα παπούτσια. Κάτι πρέπει να κάνω με την όσφρησή μου ή μήπως είναι καλύτερα να την αφήσω ήσυχη; Η πόλη μου δεν είναι και πολύ καθαρή και με συμφέρει να γλιτώνω λίγη βρωμιά.
Το λαρύγγι με κατέβασε πολύ βιαστικά, σαν τσουλήθρα, στα πνευμόνια που σφυρίζανε λίγο και με παρακάλεσαν να υποσχεθώ ότι θα κόψω το κάπνισμα, πράγμα που έκανα με προθυμία, δεδομένου ότι μια υπόσχεση παραπάνω δεν βλάπτει. Αλλωστε, σε μένα την έδινα, ποιος ο λόγος να την κρατήσω; Μπήκα λοιπόν βιαστικά στο κυκλοφορικό μέσα από μια αρτηρία, την Αορτή.
Η αορτή με εκτόξευσε με φόρα σε όλα τα μέλη του σώματος. Μύες, νεύρα, κόκκαλα, τα είδα όλα και τα βρήκα σε καλή κατάσταση, όπως -ας πούμε- φαίνεται η Γη σαν Υπέρλαμπρο άστρο από ένα διαστημόπλοιο. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έκανα το γύρο της Ροδιάς. Ζαλίστηκα κάπως, είμαι λίγο μεγάλη για παιχνίδια λούνα παρκ.
Ετσι, μόλις έφτασα στο σημείο εκκίνησης, ανέβηκα προς τα πάνω και διάλεξα νέα πορεία, μπαίνοντας στον οισοφάγο αυτή τη φορά. Κατηφορική κι αυτή η οδός αλλά ανώμαλη, σκέτα κατσάβραχα. Είχα την ευκαιρία να απολαμβάνω τη διαδρομή, και, τυλιγμένη σε ζεστά μαλακά στρωματάκια έφτασα στο στομάχι. Μπλουμ! έπεσα σε μια τεράστια κινούμενη πισίνα - ζακούζι, γεμάτη καυστικά υγρά.
Καιγόμουν και κολυμπώντας γρήγορα κατάφερα να περάσω από μια σχισμή σε ένα πολύ μακρύ χνουδωτό τούνελ, του οποίου τα τοιχώματα με σπρώχναν προς τα έξω, οπότε έπαψα να κολυμπώ. Εντελώς ξεκούραστα έφτασα στην άκρη του τούνελ, που είχε στο μεταξύ φαρδύνει αρκετά, και είδα φως. Μαζί με το φως όμως είδα και τη λεκάνη του καμπινέ. Αν είναι δυνατόν! Γνωρίστηκα τόσο καλά με μένα, που κατάφερα να με χέσω!

Τετάρτη, Οκτωβρίου 18, 2006

006. το μεβγαλείον του Γάβλατος

Ο Γάβλας είναι ποταμός, όστις εσχηματίσθη όταν οι κτηνοστρόφοι έχυσαν τα γαβλατοκομικά προϊόντα εις τους βρόμους της πόλεως, εντόνως διαμαρτυρόμενοι υπέρ της τιμής τους. Ουδείς μέχρι τότε είχεν τολμήσει να αμφισβητήσει την τιμήν των προϊόντων αυτών. Απαντες εθεώρουν ταύτα απολύτως έντιμα. Εως ότου το ταπεινόν γιαούρτιμπους αποκτήσει ιδιότητας πολεμικής μηχανής, εκτοξευόμενον άνευ αιδούς εναντίον νοστιμάρχου ολκής, τα πράγματα ήσαν απλά. Το ποτάμι όμως έρρευσεν και έπνιξεν τα πιεστήρια ομού μετά των γεφυρών και των επιδροτήσεων. Παρά (και δια) ταύτα, τον νοστιμάρχην νοστιμεύουσιν εξακολουθητικώς πολλοί. ΓΑΒ!

Τρίτη, Οκτωβρίου 17, 2006

005. τα ερεβώδη τάρταρα του τέρματος



Το τέρμα είναι τέρμα και πάει και τέλειωσε, τερματίσαμε, βάλαμε γκολ πώς το λένε. Και φάγαμε μερικά βεβαίως, αλλά σήμερα που διαθέτουμε εικοσιδύο πατούσες που κλοτσούν προς όλες τις διευθύνσεις του ανέμου, σήμερα ουδείς είναι εις θέσιν να θέσει ημάς νοκ άουτ. Μόνο εάν το θελήσωμεν, θα εξέλθωμεν του γηπέδου με τον χλοοτάπητα. Είκοσι πατούσες κλοτσούν, διορθώνω, και δυο που ανήκουν εις τον τερματοφύλακα, αλλά αυτές απλώς χοροπηδούν κατά περίπτωσιν έμπροσθεν του τέρματος. Κάπου κάπου παίρνουν πρέφα τη μπάλα, αλλά αφήνουν προτεραιότητα στις παλάμες να την αγκαλιάσουν.

Φαντάζομαι τους ποδοσφαιριστές ως ένα αδιαίρετο οργανισμό, σαν μια μεγάλη εικοσαποδαρούσα, να απλώνεται και να μαζεύεται πάνω στο χορτάρι. Αν υπολογίσω και τις πατούσες της αντίπαλης ομάδας, μια τεράστια σαρανταποδαρούσα της οποίας το ένα μισό αντιμάχεται το άλλο μισό, όπως περίπου η ψυχή αντιμάχεται το κορμί -αν είσαι χριστιανός ορθόδοξος βεβαίως- πάλλεται πάνω σε ένα χλοοτάπητα, ένα χαλί από χορτάρι -γκαζόν κατά προτίμηση. Γιατί άραγε γκαζόν και όχι ραδικάκι που τρώγεται κιόλας ή έστω σπανάκι που σπανίζει; Επειδή το γκαζόν δεν τρώγεται, δεν σπανίζει -ξυρίζεται κάθε πρωί- είναι ανθεκτικό και πουλιέται με το μέτρο, ώστε να είναι δυνατό να μπαλώνεται, όπως ένα κόψιμο στο μάγουλο που χρειάζεται λευκοπλαστ. Τι μεγάλη εφεύρεση κι αυτή!



004. ανιχνεύω την κροκοδειλίαν


Η κροκοδειλία είναι μία τροφή επαχθής και τρισαθλία. Προέρχεται εκ του κρόκου των αυγών, έχει οσμήν απαισίαν και χρώμα ωραίον κιτρινώδες βαθύ. Εάν παρασυρθεί τις και φάγει εξ αυτής, αμέσως αποκτά χαρακτήρα επαίσχυντον, τουτέστιν γίνεται δειλός ή και θρασύδειλος ακόμη, πράγμα βεβαίως χρήσιμον δια την επιβίωσίν του. Είναι δυνατόν όμως να βελτιωθεί η κοινωνία η περιλαμβάνουσα εις τους κόλπους της δειλούς; Αλλά, ποιος ενδιαφέρεται για την βελτίωσίν της; Ημείς και υμείς; Μπα, μάλλον κάποιοι άλλοι μη ορατοί την σήμερον ημέραν και, αφού είναι αόρατοι, διατί κοπτόμεθα εναντίον της κροκοδειλίας και των δακρύων που προκαλεί και τα οποία λαμπρύνουν ωρισμένους οφθαλμούς; Ε;

003. αναζητω κροκοδείλους


Πράσινους βεριτάμπλ, ελευθέρας βοσκής, ικανούς να απορροφούν ηχορυπάνσεις και παρλαπιπιάσεις διαρκείας. Θέλω χρησιμοποιήσει αυτούς ως ωτοασπίδας, θα φράξω τα ώτα μου με τις ουρές τους, ενώ αι λαίμαργοι μασέλαι των θα κατευθύνονται προς το περιβάλλον ίνα καταβροχθίζουν πάντα ήχον και πάσαν μαλακίαν. Εάν δεν είναι καταπράσινοι δεν ενοχλεί και τόσον, αρκεί να είναι αφρικανικής παραγωγής και να κλάνουν μέντες. Οι εξ Αμαζονίου, είναι κροκόδειλοι μαϊμού, άνευ απορροφητικών ικανοτήτων και βρωμούν τηγανόλαδο, όθεν μη προτιμητέοι. Το γνωρίζω καλώς διότι ο Αμαζόνιος ευρίσκεται εις την αμερικανικήν ήπειρον και τείνει προς εξαφάνισιν μετά της ηπείρου ταύτης, του χάρτου, των ηπειρωτών και των λακόστ.

002. αναζητώ την αξία και το ήθος



Αν και αυτά είναι φωτεινά αγαθά, με τη μαυρίλα του περιβάλλοντος τα βλέπω ασπρόμαυρα. Σκέφτηκα να ψωνίσω ειδικά γυαλιά να βλέπω οριζοντίως τα πράγματα και όχι καθέτως. Να μη βλέπω δηλαδή από πάνω προς τα κάτω ή από κάτω προς τα πάνω, αλλά από δεξιά προς τ' αριστερά και τούμπαλιν. Σήμερα, η αξία και το ήθος έχουν ένα οριζόντιο στίγμα και πρέπει να προσαρμόσω την όρασή μου. Μπορεί να ψωνίσω και κυάλια. Να αποστασιοποιηθώ μέσω της απόστασης. Αρκεί να μη ξεχνώ να τα κρατώ ανάποδα. ΟΒΕΡ.

001. αναζητω τον χθονον

Εριχνα παζιέντζα να βρω τι είμαι -από πού κρατά η σκούφια μου- όταν όλα σκοτείνιασαν, μαύρα νέφη σκέπασαν τον ουρανό αλλά βροχή γιοκ. Πιθανολόγησα πως έφταιγε που βρέθηκα ανάμεσα σε μαύρες πίκες -άσσο εκ δεξιών, τριάρι εξ ευωνύμων. «Τι σου είναι η ζωή!» ανέκραξα «σκέτη μαυρίλα όπου γυρίσεις το μάτι» και γύρισα το μάτι μου ανάποδα ώστε να μη βλέπω. Μαυρίλα δεν υπάρχει τότε, όλα είναι ροζ. Σαν γουρουνάκια νεογέννητα. Ετσι ξαναγεννήθηκα, τυλιγμένη σε ροζ μπομπόν σεντονάκι.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...